Waar praten we over ? Een Europa waar fascisme in intolerantie gevaarlijk oprukt, en waar Fort Europa steeds meer de poorten en grenzen dicht wil houden voor de niet rijke vluchtelingen. Hetzelfde Europa wat in feite een drijvende kracht is achter de klimaat crisis waar een continent als Afrika veel eerder problemen mee zal krijgen.

Het aanwakkeren van nationalistische gevoelens, dat doet het festival misschien wel. En het brengt absoluut geld in bepaalde laadjes.

De afgelopen dagen was er opmerkelijk veel op de voorpagina van het Parool te zien over hoe de boycot van Israel in een negatief licht werd bezien. De directeur van het festival werd daar ergens geciteerd met de uitspraak dat het festival als “business as usual” liep. Hoe typerend.

Geld in het laatje dus.

Dat gaat ook op voor het decennia geen daadwerkelijk kritiek of actie te willen doen richting Israel door de Nederlandse overheid. Hebben wij niet geleerd van de apartheid in Zuid-Afrika ? Nee, de Nederlandse overheid schuwt zakendoen met autoritaire of genocidale regimes helemaal niet. En wat kun je eigenlijk verwachten van een land waar de koloniale veren nog steeds niet zijn afgeschud ? Geef dat paleis op de Dam nou eens eindelijk aan het publiek, open de deur en doe er een tentoonstelling over de meer dan 300 jaar durende slavernij handel, waar met de slavenhandel winst dat paleis ooit is betaald.

Wat kun je dan wel doen aan verbinding ?

Ik denk aan de jaarlijkse kerst diners waar lokale politici met een paar daklozen op de foto gingen, wat dan in lokale kranten werd gepubliceerd. Ik zette daar altijd vraagtekens bij want dezelfde politici bleven daklozen maar laten arresteren voor buiten slapen. Gelukkig was er deze maand via Mastodon te lezen dat er in Ede de lokale politiek heeft besloten om naar hulpverleners te luisteren en daklozen niet meer te beboeten. Hulde!

Samen eten, goed idee. Geen competitie, maar samenzijn zonder druk.

Maar wat samen eten betreft, dat is honderd keer beter dan een Eurovisie muziek competitie waar Israel en Australie mee mogen doen, en waar Palestijnse musici niet welkom zijn.

Is competitie verbindend ? Competitie is een kern onderdeel van capitalisme. Samenwerking is iets heel anders.

Dus journalisten, probeer het eens, stop met dagelijks allerlei flut artikelen over Trump op jullie voorpagina’s te zetten voor de muisklik generatie, en schrijf eens vaker over ontmoetingen tussen Israelische en niet-Israelische Joden en Palestijnen, over samen eten, over samen projecten doen waarbij landsgrenzen niet terzake doen en zet dat op de voorpagina’s en niet in een achterkamertje.

En talkshows op TV, durf het eens aan om te stoppen met de ondersteuning van fascisme en alles wat daar naar ruikt. Durf eens TV te maken waar je voor verbinding gaat in plaats van voor kijkcijfers via ophef, conflict, en heetgebakerde sensatie zoekende debatten. De ontmenselijking is door jullie talkshows begonnen en kan ook gestopt worden. Wie het hardste schreeuwt zou strafminuten moeten krijgen of niet uitgenodigd moeten worden. De gemarginaliseerde stemmen moeten een kans krijgen. Ga voor de echte verbinding.

Want in feite is polarisatie, het modewoord en dooddoener, van zoveel rechtse en zogenaamd linkse politici, ingevlochten in de Eurovisie landen competitie.

Het feit dat heel veel Nederlanders deze keer niet naar het Eurovisie festival op TV keken omdat er geen Nederlandse inzending mee deed zegt genoeg over de nationalistische insteek van dit zogenaamde verbindende festival.

Ik pleit voor een herevaluatie van het woord verbinding en voor eerlijkheid en transparantie.

Zo vind ik dat alle pro-Israel en anti-palestijnse politici die liever nul dan drie heel zieke Palestijnse kinderen in Nederland willen opvangen eens eerlijk moeten durven zeggen “Wij vinden het heerlijk om zoveel poen te verdienen met handel met Israel. Daar liegen wij, hardwerkende Nederlanders, keer op keer graag heel erg hard voor”.

Dan maak je tenminste een heel ietsje pietsje meer integere indruk dan je altijd te verschuilen achter het grijsgedraaide antisemitisme en “Het Beloofde Land” en de zogenaamde Joods-Christelijke traditie argumenten.